Εκποιήσεις- 1η κατοικία - Μια Άλλη προσέγγιση - Α Β Γ

Δεδομένα
1. Ιστορικά διεθνώς το κόστος 1ης κατοικίας είναι στο τετραπλάσιο του Βιοτικού επίπεδου (δηλαδή των ετησίων μισθών των 2 συζύγων) κατά την λήψη της σύμβασης.
2. Πολλές δανειακές συμβάσεις ξεπερνούν το σημείο 1 πιο πάνω και δεν θα έπρεπε να είχαν γίνει ευθείς εξαρχής.
3. Στην περίοδο που οι μισθοί ήταν στο ποιο ψηλό σημείο ο διάμεσος μηνιαίος μισθός ήταν γύρω στα 2000 ευρώ.
4. Πολλά επιχειρηματικά δάνεια σε developers έγιναν με την υπόθεση για τιμή πώλησης πολύ περισσότερο από 208,000 ευρώ που ήταν η λογική τιμή αγοράς για το μέσο ζευγάρι ( 4 χρονιά Χ 13 μισθούς Χ 2 σύζυγοι Χ 2000 = 208,000)
5. Με δεδομένο ότι η τράπεζα πρέπει να αναμένει το 25% σαν προκαταβολή τότε δάνειο για το μέσο ζευγάρι δεν θα έπρεπε να ξεπερνά τα 156,000 ευρώ
6. Τονίζω ότι οι ποιο πάνω αριθμοί αφορούν το ΜΕΣΟ ζευγάρι και όχι τα χαμηλά εισοδήματα.
7. Κατά αναλογία 1 οικιστική μονάδα του 1,000,000 απευθύνεται σε οικογενειακό εισοδήματα των 250000 ετησίως ( πχ να έχουν και οι 2 μισθό Γενικού διευθυντή Υπουργείου), ενώ για ένα ζευγάρι που παίρνουν και οι 2 από 1,000 μηνιαίος δεν θα έπρεπε η Τράπεζα να περιμένει ότι θα εξυπηρετήσουν δανειακή σύμβαση πολύ πέραν των 69,000 ευρώ ( 75% ακίνητου των 78000 ευρώ)

Με τα ποιο πάνω θεωρώ ότι θα πρέπει να ξεχωρίσουν οι συμβάσεις που δεν θα εξυπηρετούνταν ούτως η άλλως ανεξαρτήτως οικονομικής κρίσης και που θα πρέπει οι τράπεζες να υποστούν κυρώσεις καθώς επίσης μέχρι ποιου ορίου θα πρέπει να προστατευτεί ο δανειολήπτης

Εισήγηση
Με σκοπό την καλύτερη διαχείριση της κατάστασης και την δίκαιη κατανομή των βαρών θα πρέπει τα οικιστικά δάνεια που είναι μη εξυπηρετούμενα να χωριστούν σε 3 κατηγορίες

Α. Ακίνητα που είναι 1η κατοικία και θα παρέχουν επαρκή προστασία στον χρήστη για το συγκεκριμένο ακίνητο
Β Ακίνητα που είναι 1η κατοικία και θα παρέχουν επαρκή προστασία στον χρήστη άλλα ΟΧΙ για το συγκεκριμένο ακίνητο
Γ Ακίνητα που δεν θα παρέχουν καμία προστασία.

Στη Α κατηγορία θα πρέπει να μπουν τα ακίνητα στα οποία η άξια μη εξυπηρετούμενων δάνειων είναι το μέγιστο πχ 156,000 (3 Χ 2 Χ μέσο ετήσιο εισόδημα) για μια 4μελη οικογένεια και κατά αναλογία μικρότερο ή μεγαλύτερο ανάλογα με τον αριθμό ενηλίκων και ανηλίκων στην συγκεκριμένη οικιστική μονάδα. Με αυτό το ποσό παρέχεται επαρκής προστασία για πέραν του 50% των δανειοληπτών υπό την προϋπόθεση δεν προχώρησαν σε δανειακή σύμβασή πολύ πέραν των οικονομικών τους δυνατοτήτων κατά την λήψη της σύμβασης.

Στην Β κατηγορία θα πρέπει να μπουν οι πρώτες κατοικίες που δεν καλύπτουν το ποιο πάνω ορισμό.

Στην Γ κατηγορία μπαίνουν τα δάνεια σε developers, εξοχικά κτλ.

Το βασικό πλάνο θα πρέπει να είναι για την μεν Α κατηγορία η εξαγορά του δάνειου (και μεριδίου) από το κράτος και η απόδοση ενοικίου στο κράτος για το μερίδιο αυτό σε κάποιο ποσοστό ετησίως ( όχι μεγαλύτερο από 3% - αντιστοιχεί σε 375 ευρώ μηνιαίως για 150,000). Το συγκεκριμένο ποσό θα πρέπει να συμψηφίζεται με τυχόν υποχρεώσεις του κράτους στον δανειολήπτη (π.χ Ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα , επίδομα τεκνού κτλ).
Για την Β κατηγορία δεν είναι ηθικό η συνέχιση της παρουσίας του δανειολήπτη στο συγκεκριμένο ακίνητο θα πρέπει όμως το κράτος να τον προμηθεύσει εναλλακτική κατοικία στον ίδιο δήμο ή συμπλεγμά κοινοτήτων που να καλύπτει τον ορισμό κατηγορίας Α για τον ίδιο π.χ Αγοράζοντας από εκποιήσεις ακίνητων κατηγορίας Γ. Εννοείτεόοτι η συγκεκριμένη κατοικία θα πρέπει να δόθει με παρόμοιους όρους όπως τα κατηγορίας Α ( Ενοίκιο )

Θα ήθελα να επανατονισώ ότι οι Τράπεζες θα πρέπει να υποστούν κυρώσεις για το ρίσκο που περνάν και ήταν ανεξάρτητο της οικονομικής κρίσης. Σε αυτές τις περιπτώσεις θα πρέπει οι κυρώσεις να είναι τέτοιες ώστε οι ίδιες οι Τράπεζες να θέλουν να πάρουν την θέση του κράτους στο ποιο πάνω μοντέλο π.χ Κάνοντας διακανονισμό και ανταλλαγή ακίνητων με τον δανειολήπτη ( κυρίως κατηγορίας Β)

Μάριος Κουδούνιας
BEng, MBA

Add new comment

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Lines and paragraphs break automatically.